It Helgolânske fiersicht (1)

Se stiet op it boppedek fan de boat dy’t krekt nei achten it haventsje fan Hooksiel ferlit en mei in rûme bocht oer bakboard de Waadsee opfart. It ôffarren wol se foar gjin jild bûten op it dek misse. Fyftich jier lyn hat se om dizze tiid hinne ek sa stean, ta de teannen út fereale op it famke nêst har, dat wol sa út de skroeven wie oer de sâltige seelucht, de lûden fan de mastersfûgels en it libbene praat fan de bern om har hinne dat sels har eagen flonkeren. By dy bern hiene twa heiten west mei in aparte Dútsk tongfal. Fier út it suden wei, sei Enna, dy’t in ear hie foar dialekten yn har taal. In oere letter, midden op see, sil se fleurige ferskes sjonge mei de twa húshâldingen út Beieren, wylst de heiten en memmen de iene sigaret nei de oare smookten. Deutsche Frauen, deutsche Treue, deutscher Wein und deutscher Sang. Sjekjes, Tineke hie thús yn Sint Jabik by De Groot yn de winkel krekt in pear dagen earder, sûnder dat har heit it wist, har earste pakje Samson heal swiere kocht, mar fan smoken kaam neat om’t Enna in hekel hie oan de lucht fan tabak. Nei al dy jierren hat se gjin idee wêr’t doe dat amper oanbrutsen pakje bedarre is. It sit har wat yn de wei dat se dit net mear wit, se wol graach leauwe dat se troch de tiid hinne alle details fan dy fjouwer bestindige dagen yn Dútslân ûnthâlden hat.

Yn de rij foar tee stiet se efter twa froulju mei griis hier. Ien fan beide, de lytste en de grouste, bestelt twa kappucinoos, und die beide grosse Kuchen dort bitte, yn in dúdlik Nederlânsk aksint. De frou wol mei har pinpas betelje, mar dat kin hjir net oan board. Tineke heart har fersuchtsjen.
‘Stomme Dútsers,’ seit se sêftkes yn it Frysk tsjin de frou nêst har.
‘Ssst, stil do,’ reagearret de oare.
‘Tsja, Dútslân, hè,’ seit Tineke meilibjend, wylst se har lichtsjes tusken beide froulju foaroer jout, ‘se binne hjir noch net sa fier as by ús.’
‘Brek my de bek net iepen. Aansten op Helgolân is it ynternet ek striemin, as it teminsten noch krekt sa beroerd is as de lêste kear. Se soene it fan de winter ferbetterje, fertelden se ús ferline jier, mar wy moatte it earst noch sjen, net Jildou?’ De frou betellet kontant en draait har om mei de kofje en twa parten Schwarzwalder Torte op it blêd. Se bliuwt efkes skean foar Tineke oer stean. Se hat slimme pûdeagen, sjocht Tineke. ‘De moffen binne technysk freeslik tûk, mar ynternet en goede wifi is hjir yn poepelân noch gjin gefundenes Fressen,‘ seit de frou, it lêste krekt wat te lûd.

Mei de tee en har rêchsek mei ien bân oer de lofterskouder siket Tineke in lege bank om foar it raam te sitten. Romte genôch, de measte passazjiers bliuwe boppe. Se is bliid dat se sit, it brekt har soer op en de kramp yn har rjochterkût wol mar net fuort. Daliks mar wer in magnesiumpiltsje, tinkt se, dat kin der ek noch wol by. Se sjocht nei bûten. It wurdt in moaie dei. Der is amper in suchtsje wyn, de see is griisflak en bûten har hoarizon leit it ûntsachlik ein. Se sjocht harsels hjoed net foar de earste kear ûnder eagen. In hazze is dapperder, giet it troch har hinne.
‘Wy meie hjir wol by jo sitten komme, tink? In frou allinne is ek mar allinnich sei ik tsjin Jildou en Jildou seit ek net al te folle.’ De froulju wachtsje net op har reaksje, se skowe al foar Tineke oer de bank yn. ‘Jo hawwe oars ek net folle spul mei, jo bliuwe dêr net sa lang, tink? Dit is Jildou myn frou en ik hjit fan Foekje, sis mar Foke. Wy binne beide fan de Himrik. En jo?’
By de les, Tineke, tinkt se. Knop omdraaie en meidwaan mei dit moaie stel, úteinlik ha ik dit sels útlokke. ‘Ik wenje yn Utert, mar ik kom fan Sint Jabik. En ik bliuw mar in pear oeren op Helgolân. Ik wol der wat omkuierje, de kliffen beklimme en om fjouwer oere dan wer de reis werom. En jimme?’
‘Fûgels sjen. Alken, ganten, fûgelkeninkjes. Fjouwer dagen lang. Wy binne eins wat te let, juny is in bettere moanne, mar Jildou hjirre wie doe net rjocht by it spul en moai waar wie oars. Dat sadwaande.’
‘Ferjit net de Helgolânske húsmosk en de lytse bosksjongers. Dat binne de moaiste. En foaral net de jonge seekoeten dy’t harren fan de kliffen fan sechstich meter heech falle litte.’ Jildou hat in opfallend skril lûd en lytse skerpe eagen.
‘Ja hear, Jildou is de bêste fan ús twaen as it om dy ferrekte fûgels giet,’ seit Foke.
‘Fûgels dy’t harren falle litte? Hoe hawwe wy dat?’
Jildou sjocht Tineke in bytsje begrutsjend oan. ‘Dat jo dat net witte! Helgolân is der fier om ferneamd. It sit sjesa, dy jonge fûgels kinne noch net fleane, of hawwe dat yn alle gefallen noch net dien. Mar it sit wol yn harren om te fleanen, it binne op it lêst fûgels fansels. Dus wat dogge se? Of wat moatte se? Se kinne der net ûnderút. De âlden wippe, cold turkey, de jongen sa oer de râne fan de klif de djipte yn. En hup, dêr fleane se hinne. Sa binne de krêften fan de natuer. Moai net? Dêr kin ik wol sa bliid fan wurde.’
‘Tsjonge Jildou, dat wie samar in hiele speech, famke. Dat bin ik net sa wend fan dy.’ Jildou sjocht Foke sûnder útdrukking oan en pakt dan har mobyltsje. Foke rjochtet har wer ta Tineke. ‘Dus jo komme net foar de fûgels? Ek net foar de taxfree sigaretten lykas de measte minsken om ús hinne, gutbürgerlich as se binne?’
‘Nee hear, ik wol der gewoan wat omswalkje. De namme is Tineke Aaninga. Sis mar do. Ik ha der ien kear earder west, jierren en jierren lyn. In minske op leeftiid wol bytiden ris werom nei wat west hat. Fûgels dy’t harren falle litte om te learen fleanen, dat is my ek wat! Dat sil net alle kearen slagje, bin’k bang?’
‘Jawis wol!’ seit Foke. ‘Wat tochten jo dan? Dy fûgeltsjes kinne echt wol fleane, it is foar dy jonge skiters inkeld in kwestje fan oandoaren.’
‘Nee, net alle kearen,’ seit Jildou, ‘se hawwe it wol ris útrekkene, omtrint ien op de njoggentich of sa falt te pletter op de rotsen. Dêr kin ik persoanlik net sa bliid fan wurde’.
‘Ik oars ek net,’ seit Tineke, ‘sjoch, it jout my gewoan pikefel. En ik moat nei it toilet, bin sa werom.’

Op it húske sit Tineke mei de holle yn de hannen. As bern, mei in jier of njoggen, hie se mei oare famkes in klupke mei de namme Klein Maar Dapper, KMD. De âldste fan it groepke, har buorfamke, hie fjouwer âldere broers, dat der leine dêr steapels Old Shatterhands en Arendsoog boeken oer de flier. ‘Dapper’ wêze wie foar Tineke eins in ûnbekend, abstrakt begryp, se koe har der lange tiid gjin foarstelling fan meitsje. Dapper is dat wat myten sizze, boeketaal foar yn de riddertiid. En hoe kinst dapper wêze ast hichtefrees hast en bang foar it nije en benaud foar it tsjuster? Flink wêze, dat wol, want dat moat foar de minsken oer. Flink wêze, sei har heit altyd, dat is net krimmenearje.

wurdt miskien fuortset

Alzheimer nivo fiif

Wêr bin ik? Sil ik lizzen bliuwe of sitten gean? O ja, hjir bin ik. Op bêd yn myn keamer. Yn it nije hûs. Wêr is it húske? Dêr is de doar. Net dan? Wat moat ik no? Earst mar ris oerein komme. Fuotten op de flier. Au, myn teannen! Wat wie dat? Myn skuon. Wat woe ik ek al wer?

Werom op bêd leit er op de rêch mei de eagen iepen. It nije bêd, ienpersoans mei fleurich sprei, kin elektrysk omheech en omleech, mar foarearst is soks net nedich. As hâldfêst pro memoarje steane op it bêdkastke yn dizze foar him noch amper benei te kommen keamer in fertroude nachtlampe en it bûsljocht fan út syn jongestiid. Fjouwer dagen wennet hy hjir no, frjemde en drokke dagen, lange dagen, tefolle nije gesichten. Alles is oars. Op stân, seine se. Wennest no op stân, yn it ferboude hearehûs oan de râne fan de Stêd. Santjin fjouwerkante meter op de earste etaazje, útsjoch oer in mei hjerstbledden oersljochte noch keale tún. Tante Gar har ebbenhouten kleankast tsjin de muorre, it keukentaffeltsje yn de fierste hoeke by it rút, op de finsterbank trije fleskes wolkomblommen dy’t oerbleaun binne fan de iepen dei mei mannen yn strakke pakken, laitsjende froulju oan de wite wyn en in wethâlder mei in skjirre en net te fersteane sêfte wurden. Hjir yn de keamer gjin romte foar syn boeksamling, gjin plak foar omke syn swiere hingklok en gjin kapstôk om in jas oan op te hingjen. Der mei net in spiker of skroef yn de muorre. Om mar wat te neamen.

Wat moat ik? Klean oan. Stjonkt de ûnderbroek? Net al te plakkerich: oan dat ding. De nije sitte my te strak. Donkergrize ûnderbroeken, hoe komme se derby! De kleankast, wêr is de kleankast? Efter my. Alles leit der nuver hinne. Dit binne T-shirts, dat myn ribflewielen broeken. Knûkerfrije nije dingen, yn it swart! It boppeste dan mar. Toskpoetse, no of aansten? Wêr binne myn skuon? Of de sloffen? OK, no de doar iepen. Efkes sjen, wêr moat ik hinne? Rjochtút of hjir de hoek om? Wêr is de trep? Heden, de brike buorfrou mei de rollade. Dêr stiet se by de lift te knoffeljen. Dat frommes hat har juster withoefaak bekend makke. Hoe hjit it minske ek al wer?

It doarp oare kant de Stêd wie in noflike mienskip. Foar sa lang it duorje koe. Waarm en belutsen. Elkenien koe de mûnder fan de nij opmakke doarpsmole. Dêr fielde hy him mei de tiid folslein thús, nei tweintich jier krewearjen yn in iensume poldermole op in romte fan rivierklaai. Alle tongersdeitemoarns de verzoamelstee foar de âlderein yn it doarpshûs. De kompjûterkursus mei skoaljuffers op pensjoen, dy’t harren mar wat graach oer him bekroade. Hy, de lykmjittige âldfeint fan noch mar 75, fan sa is it en net oars, fan doch mar gewoan, fan de fersliten klean. Mar flugger as mooglik achte kamen oanfallen fan panyk, as hy him dei yn dei út samar net mear allinnich rêde kin. Yn trije wike wie it beskikke. Ferhúzje nei in splinternij ferpleechhûs yn it suden fan de Stêd, spesifyk foar alzheimerpasjinten en bestindich sa lang as hy noch tiid fan libben hat.

Nei de tee mei bûtercake ûnder yn de dûbele wenkeamer mei twa iepen hurden rin ik efter him oan nei syn keamer. Trep rinne giet dy goed ôf, sis ik. Ja, wat tinkst, ik ha altyd treppen rûn yn myn mûnen, de iene noch steiler as de oare. Hy rint foar my út, mar wifelet by syn keamerdoar. Moat ik hjir hinne of dy kante op? Dit is dyn keamer, sis ik, en sûnder erch jou ik him in triuwke yn de rêch. No sis, wat bisto dominant, moatst my net sa triuwe. Ik lit my ferdoarje net twinge, seit er. Hy hat hielendal gelyk fansels. It draait wer ris om macht en ûnmacht. Inoar yn syn wêzen litte, is dat ek net wat frijheid is?

Hark! Sa galmet de WashingTongue Rap op it demonkratysk konvint

En Preach!, do Motherfucker
do kerbûste ûnderdrukker
fertsjinje mar de hel oan ús
rop en raas heech fan dyn krús
set protterjend fan de dakken
dysels mar fake te kakken
want aansen sitst as tjirrich lot
foar heechferrie yn it deakasjot

In Peace do Motherfucker
de yn de modder drukker
de gjin belestingbeteller
do dribbelkontige delheller
it sokses as presidint
it sjeny sûnder presedint
swarthanneler fan wat ljocht is
bûger fan dat wat rjocht is

Impeach dy Motherfucker
it wêzen de oppernukker
prins fan it kwea
dweper mei it biddelbrea
kening sûnder klean
keizer fan it joepsk fergean
priizger mei falske tonge
fan dy sille wy sjonge

 

Breder leger ûnderwiis

Us doarp hat oant âldjiersdei wer in ramsj yn de haadstrjitte en op de dei dat dy winkel yn jûchheistimming iepene die ik in bêste haal út de earste lêch. Yn de wike dêrnei fernaam ik yn petear mei twa kunde dat wy trijen dêr út klearebare nostalgy itselde boek kocht hawwe. Myn buorman de boekhâlder kocht it ta syn nachtmerje-oantinken fan Mitnachnebstsamtundso-weiter en foar myn kuiermaat de sosjolooch wie it in persoanlike died (‘in lytse belidenis’ sei er sels) ta de neitins fan fjouwer jier deeglik ûnderwiis as útwei foar ambysjes en selsûntjouwing. Ik ha it oer De MULO, fan Wim Daniëls (2018 Prometheus Amsterdam, ISBN 978 90 446 3711 3).

It boekje hat as subtitel De karriêreskoalle foar it ‘gewoane’ folk en dêr is mar ien wurd tefolle mei sein en dat is it wurd ‘gewoan’. It folk is it folk, liket my, asto it ek noch as ‘gewoan’ merkbietst dan spilest mei in populistysk selsbegrutsjen dat folslein oerstallich is. De ‘echte’ Fries is lyksa in ûndûbeldsinnich tautologysk pleonasme sûnder tafoege wearde: sjoch ús hjir efkes noch gewoaner as gewoan, echter as echt wêze. De sosjolooch die der sels noch in skeppe boppe-op: it ‘gewoane’ folk hat doetiid no krekt nét de mulo folge. It wie in minderheid (de ‘elite’?) dy’t de kâns krige om breder te learen as inkeld it leger ûnderwiis. It soe my neat gjin nij dwaan as it wurdsje ‘gewoan’ yn de subtitel it boek better ferkeapje moast, mar feitlik lei it dus nei amper in jier al yn de ramsj. No sei dat oars ek net safolle, want ek de winner fan de Libris Literatuer Priis 2019, De goede zoon fan Rob van Essen, is fiif moanne letter al yn ús pop-up foar in skewielige priis te keap.

Foar my persoanlik, foar’t safier it der wat ta docht, wie de iepenbiere mulo op It Hearrenfean fiif jier lang (ik bleau fuortdaliks sitten yn de earste klasse) mear leed as wille. Ja, efterôf bin ik der mar wat grutsk op, mar ik sjoch my noch yn in bepaald jier alle tiisdeis en tongersdeis as in berch opsjen tsjin de twa lesoeren Dútsk en Frânsk efterinoar nei de pauze en it sels fabrisearjen moatte fan in wurkjende skeal foar fysika (tige tank heit en broer) en it foar my ûnbegryplik balânzjen by it hannelsrekkenjen, dat no krekt foar de buorman wer in feest wie. Ik wie der fan oertsjûge dat ik it grize rapportboekje mei sifers foar alle fiif de mulo-jierren goed bewarre hie, mar hoe’t ik juster en hjoed ek socht ha, ik kin it blinders net werom fine. Withoelang ha ik der net nei omsjoen en op dit stuit sit it my ynienen samar yn de wei dat ik dit pregnante part fan myn persoanlike skiednis net yn de hannen hâlde kin.

It boekje sels hat eins net iens safolle om de hakken; aardige ferdivedaasje, mear is it net. Utsein dan it lêste haadstik. Dat hannelet oer ien skoalle dat de hiele hûndertfyftich jier muloskiednis meimakke hat: fan de Frânske skoalle yn 1831 ôf oant it yn 1857 in mulo wurdt en yn 1920 offisjeel as ulo te boek komt te stean om yn 1968 úteinlik ta in mavo te ferwurden. Wy hawwe it oer myn eigenste mulo oan it Gemeenteplein op It Hearrenfean, mei foto en al. Ha ik dochs noch in bytsje eigen skiednis yn de hannen.

Wat witte wy fan de werklikheid?

It skelle lûd fan de doarbel brocht my ynienen werom yn de werklikheid, krekt op it stuit dat ik foar de safolleste kear dit jier in driuwende oprop lies om in ferhaal yn te stjoeren (‘stek de potlead yn de grûn, klap de laptop iepen!’; dit alles moast gewoan in komplot wêze om my mar net oan it skriuwen fan in boek te krijen). Ik liet de Frysk engazjearre literatuer en myn imazjinêre bydrage dêrta eefkes foar wat it wie en rûn de gong yn.

Troch it rút fan de foardoar miende ik in fertroud postuer waar te nimmen en wrachtich, dêr stie Roatsje Rhala op de stoepe. Hy hie in flinke ferhúsdoaze yn de hannen. ‘Oanpakke, yn de keamer sette en meikomme do, ik ha noch mear doazen.’ Rabber Roatsje, sa’t syn bynamme wie by ús op it doarp, kaam altiten fuortdaliks ta de saak. Dat wie ien fan syn kernkwaliteiten. En as er sa koartôf wie, dan koest foarearst better mar gjin fragen stelle. Wylst ik de swiere doaze yn de keamer sette en dêrnei myn túnklompen ûnder út de meterkast fiske, lûke Roatsje de twadde doar fan de swarte Opel Vivaro fierder iepen en ferdwûn yn de bestelwein. Ik seach dat er de auto fol hie mei doazen. It kaam der op del dat wy úteinlik sa’n tsien fan dy grouwe doazen it hûs yndroegen en fierders twa noch gruttere doazen fan sa’n meter yn it fjouwerkant.

‘Hast de kofje al brún?’
‘Ja, mar ik moat de molke noch opskomje.’
‘Healwize fratsen, foar my hoecht dat net. Wachtsje dêr noch eefkes mei, litte wy earst dizze doazen nei boppen ta bringe, út it sicht fan it minskdom.’ Wy regelen it sa dat Roatsje de doazen ien trep omheech sjoude en dat ik se dêrnei oppakte om se noch in trep heger op de souderkeamer te setten.
Ik wie nijsgjirrich as in hûn nei al dit geheimsinnichs, mar mei Roatsje moast it geduld hawwe fan in fisker op jierren. Werom yn de keamer anneks iepen keuken fertelde ik skomjendewei dat de mage wat fan streek wie en dat filterkofje mei beltsjemolke hartstikke sûn wie en dat ik meikoarten der wer in pakesizzer by ha soe, mar ik wist ek wol dat Roatsje no net bepaald te wachtsjen siet op myn jeuzelpraat. Roatsje wie gjin dwaas dy’t foar dweilstik brûkt wurde woe, krekt dêrom wie er ûnder mear sekretaris fan de Kommisje Stikum, it platfoarm fan fraksjefoarsitters yn de Twadde Keamer, dy’t it tafersjoch hâldt oer de geheime tsjinsten fan ús lân.
‘Smakket dy myn kofje net of moatst pisje, Roatsje?’
‘Jonge, de need yn dit lân is hartstikke heech. En do, do sitst de godgânske dei mei kâlde kofje tusken de wurdboeken achter dyn laptopke. It lân leit der striemin by en do beskriuwst inkeld ûnbenullichheden. Dan ha ik, freon, in fraach foar dy: wat tinksto is de grutste bedriging fan dizze tiid?’
‘It minne ûnderwiis yn it Frysk? De trekkeraksjes fan de boeren? De klimaatfanatisi fan Extinction Rebellion? It fersakjen fan de feangrûnen of de mûzen yn de greiden? It heger wurden fan de seespegel? Trump? Brekshit? De Sjinezen? Erdogan? Isis? De faksisten? De populisten? De techreuzen? De rike stjonkerts? De ynkompetinsje en de korrupsje fan ús allegearre? It mobyltsjebellen op de fyts? Moat ik trochgean?’
‘Grapjager. Wês ris serieus en kom mei echte problemen, net mei de symptomen.’
‘Wat hawwe wy noch mear? Ammoniak, nitraten en de PFAS? De djoere wenningen? It goedkeape fleis? It agressyf-passyf gedrach fan ús allegearre? De opiatenkrisis? De elite yn dit lân? De tekoarten oan personiel oeral yn it rûn? De psychiatryske pasjinten yn de strjitten? Me#Too, of de pensjoenkrisis? De babyboomers? De maffiapraktiken ûnder en boppe it meanfjild? Religy of krekt de ûnttstjerkliking? It bestjoer yn it algemien en it regear dêr yn De Haach yn it bysûnder?’

‘Hohâlde! Dêr seist wat! Ik bin part fan dat bestjoer, dat witst. Ien moat it dwaan. Yn dit lân moat ien de saak yn de gaten hâlde. Draaiende hâlde. Dat binne wy, de bestjoerders. Wy wurkje ús trije slagen yn it rûn om it alle minsken yn dit prachtich lân wat nei it sin te meitsjen, wat nea kin fansels en nea slachje sil. En wa kriget ivich en altiten de joker taskood? Wa hat yn de eagen fan boeren en boargers sawat alle problemen yn ús machtich lân feroarsake? En wa, tinksto, moat alle problemen ek wer oplosse? It leafst juster noch? No? Dat binne de bestjoerders en dat binne de politisy. It gesach. Dyn eigenste selskeazen gesach. En witst wat, it sit ús oant hjirre, dizze stank foar dank. En sil ik dy ris wat fertelle? Wy pikke it net langer! It krimmenearjen en it swartepytsjen fan alle minsken.’
‘Soa! Dus!? En wat no? Hoe tinke jimme dit oan te pakken?’ Sjochst wol, ik bin better yn it stellen fan fragen as yn it beäntwurdzjen.
‘Wy trekke de stekker derút!’
‘Jimme trekke de stekker derút… Wa is ‘jimme’ en hoe moat ik my dat yntinke, Roatsje?’ Ynienen wie der tusken ús in sjansjemint yn paradigma’s.
‘Dat sis ik! Wy, it gesach, wy trekke meikoarten deagewoan de stekker der út. De minsken moatte harren sels mar ris in skoft rêde.’
‘Dizze doazen boppe, Roatsje, dy tolve doazen. Wat sit dêr yn?’
‘Dat sil ik dy sizze, mynhear de blokjesskriuwer. Meikoarten en oer net al te lange tiid giet it hiele gesach op alle nivo’s yn algemiene nasjonale staking. Wy draaie in pear knoppen om en dan hat it hiele lân dagenlang gjin stroom mear. Nientenunca nulkommanul. En sykje it dan mar ris út sûnder bestjoer en sûnder gesach, sûnder wetter en sûnder ljocht, sûnder plysje en sûnder brânwacht, sûnder 112 en sûnder kompjûter, sûnder Netfliks en sûnder it sjoernaal, yn de kjeld en yn de rein en benammen yn it tsjuster, hielendal allinne yn in aaklik kâlde mienskip sûnder mededoagen en kompassy want it rjocht fan de sterkste haha. Sykje it dan moai mar sels út, lekker duh, lekker duh hahahaHAHAHA.’

‘Roatsje! Roatsje! Bist no hielendal kranksinnich? Wat sit der yn de doazen, Roatsje?’
‘Kinst der net mear langer ûnderwei, jonge. Silst opkomme moatte foar dyn eigen boeltsje. Silst fjochtsje moatte foar dyn liif en libben en foar wat noch überhaupt in takomst wêze kin foar dyn âlde en splinternije pakesizzers. Fjochtsje silsto, jonge, fjochtsje mei dyn klompen yn de modder en it bloed oan de hannen.’
‘Roatsje! Wat sit der bliksem yn dy doazen! Gewearen, pistoalen? Roatsje? Sitten bliuwe, blinders!’
‘Ik moat op hûs oan, jonge. Betanke foar de kofje. De groetnis oan alle pakesizzers. En dyn iennige opsje mei dizze foarkennis fan saken is om as de bliksem te hanneljen en stikem te hamsterjen. Asto noch in kâns meitsje wolst yn de drege tiden dy’t komme sille.’
‘Roatsje! Wat sit der yn dy doazen, ferdikkeme!’
‘In mooglikheid om te oerlibjen. As dat slagget, dan hast einlings wat sinnichs om te skriuwen. Oant sjen.’

De wrâld neffens Ritsjart Gier

Op de hermani kalea, in plein skean foar de biblioteek oer tusken âldstêd en strân, sjoch ik de twa mannen krekt te let. Sy stappe al op my ôf en der is gjin ûntkommen mear oan. De foarste, in jongkeardel mei pikswart hier en in geef gebit, hat de mikrofoan yn de hannen dêr’t teledonosti op stiet en syn maat, krekt achter him, meager, lang en noch folle gever, hat de kamera op de skouder. De man mei de mikrofoan seit wat tsjin my dêr’t ik mei myn fyftich oeren Spaanske les bepaald gjin wiis út wurde kin, dat ik fertel him yn myn bêste Ingelsk dat ik jammer genôch syn taal net praat. Great, gnysket er, dan binne jo krekt de persoan dy’t wy ha moatte.

I like your hat, seit er. Gracias, sis ik floeiend en sûnder aksent, mar nim myn huodsje dochs mar ôf om wat minder opfallend de toerist út te hingjen. You know, you look like Ritsjart Gier, seit dan de sjarmeur yn him, as er it each leit op myn Duisenbergsk griis hier boppe in royale fakânsjeburd fan oardel wike. Ik sjoch him ien tel strak oan en besef dat hjir in unike kâns leit op claim to fame. I AM Richard Gere, sis ik strak en selsbewust, what the hell you want, want ik ha wolris heard dat echte filmsterren bepaald gjin maklike minsken binne. Utsein ús Rutger silger fansels.

En dan hat er in hiel ferhaal dat der op delkomt dat hy my in fraach yn it Spaansk stelle wol en it iennige dat ik sizze moat is I dont speak Spanish, it leafst mei wat teätrale gebearen. Soks is my wol tafertroud, mar wêr giet dy fraach dan oer? Dy hat te meitsjen mei de hurrycane dêr yn it suden fan de Feriene Steaten en dat Trump live op de telefyzje as betûft kommandeur in chief yn eigen persoan mei in filtstift sa syn eigen draai joech oan de mooglike koers fan dy nea earder fertoande bjusterbaarlike mûnsterstoarm fan ûntsachlike proporsjes. En wêrom freegje jo my dat, wol ik witte, want ik bin dan seisensechstich mar net fan juster. No, seit de man, dan set ik jo antwurd fuortdaliks oer yn in hiel ferhaal yn’t Spaansk dêr’t út bliken docht dan wat jo yn dy pear Ingelske wurden te sizzen hawwe hielendal itselde is as ús nuansearre miening oer dy Trump. Dit moat dan blykber foar Spaanske satire trochgean, mar ik kin it wol wurdearje yn myn nije hoedanichheid as Richard Gere en oars wol yn myn âlde as libbenslange broer fan in skriuwer dy’t alle dagen yn en út de humor stapt.

Ik set it huodsje wer op de kop, it giet oan, amper in pear tellen letter is alles al wer foarby en sit ik by te kommen mei in café con leche op it terras tsien meter fierder. De beide mannen hawwe blykber troch myn fraachpetear goud yn ’e hannen, dy binne al yn gjin fjilden en wegen mear te bekennen. Hie ik no mar frege wannear en hoe let de útstjoering is. Ik pak it mobyltsje derby en googelje de wrâld fan Teledonosti, mar kin der fan gjin kant wiis út wurde en sykje dan Richard Gere mar op. Gere blykt net inkeld treflik maatskiplik belutsen te wêzen, hy wurdt ek unanym beskôge as de meast tiidleaze seksy filmstjer. Dit moat ik de frou fertelle. Ik ha noch in heal oere foar’t se wierskinlik mei in pear folle tassen út El Corte Inglés stappe sil, dat ik meitsje de twa boppeste knoopkes fan it boesgroentsje los, ploai myn blausiden sjaaltsje wat gleoner om ‘e knikkert, bestel by la mesera in flinke toeter sangría, sakje ûnderút op de stoel en mei it huodsje djip oer de eagen nim ik yn myn nije identiteit de wrâld waar sa’t dy hjir hjoed anonym oan my foarby giet. Dy wrâld is in binde, mar Donostia in prachtstêd!

Lamentaasje fan in sjeesde boekeskriuwer

yn ’e fûle faasje skuor ik de pyreneeën troch, fierder en fierder omheech, de col d’aubisque op en oer, yn alle fjouwerenfjirtich hierspjelden ryd ik stadich hymjende útpûstende neatsizzende beswitte bealgers mei magnesium foarbehoedmiddels ûnder it gat foarby, allegearre gearten mei baskyske alpinohelmen nonsjalant achter op de holle en mei reklame foar greta thunberg oer it boppeste bil gravearre, allegearre annes en knillessen en jokes jetskes jannekes en lotgenoaten, betûfte skribinten yn de wolken dy’t stik foar stik krom fan it lange krewearjen mar mei tûk ferstân en net te min fidúsje yn de ûneinigens fan harren eigen heechtiidfeest my mûnter yn bochten sûnder tsjinlizzers foarby wiuwe oant ik úteinlik ûnûntkomber fêst kom te sitten tusken it ûndissiplinearre grize fee dat as spûksels yn de mist midden op de dyk mei loeders fan kobellen ûnder de jaren rinnendewei tsiis mei gatten produsearje en ik gjin kant mear út kin

ik hear it húnlaitsjen op de heasouder

krekt begûn mar al lang oer in plat hichtepunt hinne flean ik út selsbehâld berchôfwearts fierder en fierder de delte yn op lourdes ta wêr’t ik middenyn in eksaltearre wûnderwrâld rêstich en fredich foar de grot oer yn de selsgelde benediksje fan it gewisse myn siel te lodderjen lis om in requiem fan verdi te beharkjen mar dêr komme de earste blide susters fan treast en barmhertigens al op my ta om sûnder fierdere betingsten my te stypjen yn de boppesinlikheid fan sûnens dat hjir tusken de basilyk en de boarn fan it ynstrield wetter hingje moat en op ’e nij kin ik gjin kant mear út

it gelach wurdt hurder

o.m.g. ik soe no op hûs oan moatte om de fan my al mar útstelde konfrontaasje oer myn ûnfoltôge opus magnus mei dy oan te gean mar earst moat ik hjir tusken de bernadettefleskes dizze godlike komeedzje ferwurkje om’t earne oan de oare kant fan de ôfgrûn mooglik dochs de profetyske anneks profytlike louteringsberch te beklimmen leit en dus en dat en oars samar net set ik mei de blierhertige moed fan in Don Quichot de earste stappen yn in tiidleas tsjustere wrâld mei om my hinne de noed en nachtmerjes fan myn grutste tekoarten, myn swartste tinzen, al myn swakten en myn ûnophâldlik fealen as piipbaboarterke op lettere jierren dy’t baronspylje woe, in wurdsiker sûnder ynhâld en betsjutting, in moaiskiner mei ôfwaaide alliteraasjes streekrjocht út it almenak en dêr yn de djipte ûnder it opflamjen fan in ergerlike selskwelling trek ik it lêste oardiel as in tekken oer my hinne en bliuw mei myn hipperljochtsjend skerm yn it tsjuster sitten sûnder in kant op te gean

de kûgel is troch de tsjerke

want ik wit dat dy rubikonneske berch foar my net te beskriuwen falt, hjoed net en moarn noch minder, want hoe kin ik echte hurde bûter op in beskútsje of kroissant útsmarre sûnder dy te ferkrommeljen en hoe kin ik sliepe as it my de nacht troch spûket en hoe kin ik it oersicht hâlde as ik kear op kear nustjesykend al stykjen bliuw op de alderearste alinea en hoe soe it wêze ast nochris hûndertfyftich siden fan dizze swetserij trochwrotte moast dat fan no oan breidzje ik myn stikjes mar moai wer binnen tûzen wurden ôf om net noch fierder alle kanten op te gean

Time-out

Alle tûzen tips fan top-auteurs ha ik lêzen. In lange list fan wurden dy’t ik perfoarst net brûke moat leit links fan it toetseboerd en twaentweintich fan de bêste boeken oer it skriuwen lizze foar de rjochter hân op myn tafeltsje nêst pake syn steande jiskebak. Likegoed tel ik hjoed foar de safolleste kear sa’n fjirtich miggen dy’t njonken de krúsnotsjebeam boppe it putdeksel op en del yn it sintsje dûnsje.

Ik sei tsjin myn broer dat ik gjin Rely wurdich bin as it my net slagget om eat langers as in koart ferhaal te skriuwen. Ik hie it blinders oer in boek. Hie ik it mar net sein.

Alle boeken yn myn kast ha ik lêzen. Wer ris. Hie ik it mar net dien. Dy iene skriuwer dy’t fierstente moai skriuwe wol, ik soe ek sa’nien wêze wolle. In oare skriuwer hat neat te sizzen, lykas myn eameljen yn de liddige romte fan dit blog. Safolle prachtige boeken, wêr soe ík it noch oer hawwe moatte? Safolle ambachtlike skriuwers, dêr pas ik dochs yn ’e goedichheid net tusken?

Ik liet P in hiel skema sjen foar in boek dat ik yn de holle hie. Ik wit it net, ik wit it net, reagearre hy mei ferdrach. Ik wist genôch.

Alle tiid yn de wrâld, pensjoentsje op de bank. Mar net faak genôch de pakesizzers oer de flier en myn part yn it húshimmeljen en it boadskipjen dat ik sa nedich sels dwaan wol en it bewietsjen fan de tún, it dollen yn de kranten en it deiliks healoere kuierjen yn it healtsjuster en dan stilwei de rituelen fan ús twasumheid. De tiid ferkrommelet en ik wurd fan de miggen opfretten. De miggen dûnsje en ik fyn te min tiid om te skriuwen.

Doe hie ik mei in grutske die in earste sechtich siden. Ik wit it net, ik wit it net, sei P al wer in twa moanne lyn. Hy joech my de bêste tip fan allegearre: tiid meitsje en fuortdaliks op ’e nij begjinne. De bealch der op, jong. Jawis en fansels. Wer stiet der in simmer foar de doar. De kommende fjouwer moannen gjin nije blogferhalen. Oant 1 oktober.

Generaasjegnoarje

De bern liezen fernuvere myn artikeltsje oer hoe’t ik yn myn tiid op in Amerikaanske universiteit in praktikumkolleezje folge -foar nota bene stúdzjepunten op masternivo- om te besykjen hoe’t it wêze soe om as man my in frou te fielen. ‘What the fuck,’ rôp myn skoansoan de yngenieur ferheard, ‘koest dêr doe jild mei fertsjinje?’ ‘Ja,’ sei ik, ‘en dat is no krekt wat der tsjintwurdich finaal ferkeard is.’

Wat kin der dochs yn in lytse fjirtich jier in soad feroarje. Us soan en dochter (berne om 1990 hinne) en harren generaasjegenoaten hawwe it mar wat dreech tsjintwurdich. Yn dit tiidrek fan neo-liberale ekonomyske en kulturele noarms en wearden draait it benammen om jild, om karriêre en takomstperspektiven en dat yn in wrâld fol doemsenarios foar it miljeu, suterige sosjale fangnetten, swakke fakbûnen, rjochtse rebûljeskoppers, tydlike banen, retedjoere wenningen en stúdzjeskulden sa heech en skeef as de Aldehou. Om mar wat te neamen. En dat ek yn in wrâld dêrt’st alle tiden fan de dei dwaande wêze moatst om dyn libben te dielen mei oaren en it boppedat foar dyn selsfertrouwen essinsjeel is om safolle mooglik ‘likes’ te krijen. Gjin wûnder dat se dizze dagen prate oer de burn-out generaasje fan ús bern.

Ik leau ek echt dat bedriuwen net allinne de ôfrûne desennia aardich wat effisjinter waarden -se moatte earder en makliker as doetiids winst meitsje-, ek dat der hiel wat mear easke wurdt fan de wurknimmers. It iene sil it gefolch wêze fan it oare, mar it betsjut wol dat wurkers no gewoanwei mear, langer en hurder wurkje moatte. Ek it ûnderwiis is eksplisiter en fûleindiger as yn myn jierren rjochte op de fereaske kennis en foaral de nedige feardichheden foar letter op de wurkflier. ‘Ast yn de wrâld wat heechs berikke wolst dan moast der no al mei begjinne,’ sei de master fan groep sân, en de oare deis hong er boppe yn it trepsgat.

Banen moatte tsjintwurdich it leafst in bepaalde standing en status ha, lyksa de lease-autos dy’t dêr by hearre. De funksje -of it bedriuw dêr’tst foar wurkest- moat wat lykje, oars kinst it net grutsk op Facebook diele. Mei in minne baan bist in looser, net inkeld yn eigen eagen mar wrachtsjes ek yn dy fan oaren. Dizze dagen binne der in soad jonge minsken stiif fan de stress drok dwaande om sa gau mooglik de meast ideale baan te finen. Want hoe freeslik soe it net wêze as se troch krekt de ferkearde stappen minder jilde op de dochs ek oerspannen arbeidsmerk.

Wie dat dan eartiids net sa? Ik soe sizze: lang net sa slim. Der lei neffens my yn de measte gefallen in minder benearjende tiidsdrok op. Tsjintwurdich moat it fuortdaliks perfekt wêze, leafst juster al. En it moat hastich, se hawwe gjin tiid mear te ferliezen, moarn wachtet wer in nije útdaging dat jild kostet. En it libben is al sa djoer.

Soe it wêze kinne dat wy babyboomers de iennige generaasje wie dy’t in foarstelling meitsje koe fan in wrâld dêr’t it kapitaal net sa ferskuorrend djip it alledeiske libben ynkrong? Soe it kinne dat wy babyboomers de lêste generaasje wie dy’t -al of net út naïvens- in post-kapitalistyske maatskippij foar in realistyske mooglikheid hold? Miskien moat ik mar in kursus, nee, in workshop organisearje oer it ynlibjen yn in oar har wêzen. Soe ik dêr noch jild mei fertsjinje kinne as oanfolling op in pensjoentsje dat alle jierren meagerder wurde sil?

 

Moraalridders

Stimme
Wolkom by de bekendmakking fan de Rely Jorritsma Priis 2019! Earst ús ferûntskuldiging foar de fertraging troch dy aksjefierders, mar jimme hawwe der niis sels tsjûge fan west hoe’t de ME lang om let dy lju fan Screw High Tech, sa’t dat rosmos harsels blykber neamt, mei sukses ôffierd hat. Good riddance!
Dus de Rely Jorritsma Priis 2019! It sil heve! Dit jier wiene der mar leafst in totaal fan 243 ynstjoeringen. Dêr kin Fryslân grutsk op wêze! Fierwei de measte ynstjoeringen wiene gedichten, te witten 235.

Broer1
Dy is binnen, tinkst net? Man, ús priis stiet al sa fêst as in hûs!

Broer2
No, ik wit it net, ik wit it net. Wy sieten fansels de swiere kant it neist, mei ús dystopysk ferhaal oer de morele sinjouwing fan in kanonskûgel yn it stimlokaal foar de Europeeske ferkiezingen.

Stimme
Oandacht graach! Foar de útslach jouwe wy it wurd oan de foarsitter fan de sjuery, de hear Arthûr Dytoer!

Arthûr Dytoer
Ik sil it net al te lang meitsje, want wy hawwe al hiel wat tiid ferlern troch dy ferrekte oproerkraaiers en jim binne fansels no noch nijsgjirriger wa wat wûn hat.
Of moat ik dochs sizze, wat wat wûn hat? Op basis fan Frjentsjer Analytics gegevens, tige tank froulju, witte wy nammentlik dat op fjouwer nei alle gedichten yn it Relygister fan dit jier generearre binne troch fers-algoritmes, en wol dy fan it type Sinteklaas. It docht mar wer bliken hoe sterk ús tradysjes binne. Ek de ferhalen dizze kear, op in stikmannich nei, binne produsearre troch algoritmes, benammen dy foar populêr proaza en yn it bysûnder it romantysk sjenre.

Broer1
No hearst it sels, der binne mar inkelde persoanen dy’t sels wat skreaun hawwe. Screw High Tech hat dus wer ris absolút gelyk. Hast alle ynstjoeringen sil turf út de baggerbak fan de kompjûter wêze, brânhout dus: fol fet en sûnder in inkeld streamke sjeu.

Broer2
Ssssst. Ik wit it net, ik wit it net. Wat sei Master Brandsma altyd? Moatst net fan leave grytsjes roppe as se noch yn see swimme? Ik wol mar sizze.

Arthûr Dytoer
Dit witte wy al, it nivo leit heech dit jier! De kwaliteit is wer bjusterbaarlik. Op gesach fan Frentsjer Analytics en mei út namme fan de oare sjueryleden kin ik sizze dat wat de shortlisten oanbelanget it iene fers noch orizjineler en moaier is as it oare en dat de ferhalen ús meislepe troch fassinearjende en bizarre wrâlden dy’t ús dan wer op it ferkearde foet sette en dan wer ferliede en ús werklik fabeleftich konfrontearje mei rûnom it sljochtens fan Jan en Alleman. Mar daliks mear hjiroer.

Broer1
Oh-oh! Oh-oh!

Broer2
Hie ik it net sein?

Arthûr Dytoer
Lokkich hoegden wy fan de sjuery sels net alle ynstjoeringen te lêzen, dat soe wat wêze, ek hjirby wie it Ynstitút Frentsjer Analytics, tankjewol froulju, ús wer o sa behelpsum. Binnen in oere nei slutingstermyn hiene wy fan alle teksten al de meast objektyf kwalitative analyze dy’t mar mooglik is. Sis no sels, wat is earliker as dat? Fan longlist nei shortlist. De kompjûter hat beide shortlisten, alle trije ferhalen en alle tweintich gedichten nochris ekstra analysearre en flink hinnewer hifke en de sjuery hat se ek noch efkes lêzen. Wy kinne jimme sizze dat de sjuery it út soarte unanym iens is mei de deeglike analyzen fan de kompjûter. Wy hiene it sels net better dwaan kinnen!
En dan no de útslaggen. Binne jimme der klear foar? Wat sei? Is Weidum der klear foar? Is it lân der klear foar?

Broer2
Kinst it wol ferjitte, broeder. It is in ferneukte saak, it is allegearre en hieltyd wer deselde skimmele daai fan flokkige Ljouwerter koeke.

Broer1
Sille wy de sporttassen dan mar iepenritse?

Arthûr Dytoer
Ik sjoch eefkes nei de rezjy, de frou by de kompjûter, dy hâldt de tiid yn de gaten… Ja, dêr ik krij ik it sinjaal. Telle jimme mei ôf? Earst de ferhalen, jimme krije op it skerm de titels te sjen en dêrby fuortdaliks de nammen fan de skriuwers. De literêre ferbylding fan Fryslân: de útslach fan de Rely Jorritsma Priis, 2019: Seis… Fiif… Fjouwer… Trije… Twa… Ien… GO!

Broer1
…Nee, hè, wer net! En sjoch ris nei dy titels: “Tút tút, ik leavje dy!” en “Komt in clown by de dokter…” en “Tweet, sei it trekkebekje.” No, dan wist it wol.

Broer2
Hie ik it net sein? Hie ik it net sein? Nim de kneppel yn ’e hannen, broer! Hjir komt diel twa fan de Screw High Tech aksje! Bist der klear foar?

Broer1
Heech, Rely! Ik fal oan, folgje my!

Broer2
Kneppelsneon! Kneppelsneon! Earst de moraal, dan de ferbylding!

Broer1
Wat seist dêr? Earst de moraal? Wat is dat foar klearebare ûnsin?

Broer2
Jawis! Earst betinke wat goed en sinfol is en dan de ferbylding der op loslitte. Sa giet it altyd. Sa hawwe wy beide dizze aksje dochs ek opsetten?

Arthûr Dytoer
Hé, jimme twa! Wolle jim hjirmei ophâlde! Sitte jimme!

Broer1
Broeder, dat is wol sa midsiuwsk! Hat it minskdom har dêrfoar net al jierren lyn ûntwraksele oan de twangbuizen fan de tsjerken? Earst komt de minsklike ferbylding. Altyd! En dêr moatte wy ús eigen moraal stevich oan ophingje.

Broer2
Libbensgefaarlik!

Broer1
Sis, do wolst dochs net beweare dat..

Broer2
Ik kin dy sa de bonken kneppelje!

Arthûr Dytoer
Order! Order!

Broer1
Moast mý net kneppelje! Wy soene ommers dy kompjûter oan barrels slaan, wist noch! Kom op!

Stimme
Wêr is dy ME? Sitten bliuwe! Allegearre sitten bliuwe!