Edgar Allen Poe: Annabel Lee – Annemarij

It wie in moai mannich jier lyn,
Yn in keninkryk de see foarby,
Dat dêr in faam wenne, kenst har om-en-yn
Mei de namme fan Annemarij; –
Dizze jongfaam sy libbe mei gjin oare tins
Dan om my te leavjen yn de leafde fan my.

Sy wie in bern noch en ik wie in bern,
Yn dit keninkryk de see foarby,
Mar wy leafden wol sa leaf dat it mear wie as leafde –
Ik en myn Annemarij –
Sa’n leafde dat it ingelehear yn ’e himel
Oergeunstich delseach op har en op my.

En dit wie de reden dat, hiel lang lyn,
Yn dit keninkryk de see foarby,
Der in wyn opstuts út in tsjustere wolk –
It ferklomme myn Annemarij
Sa dat har nommel sibbelju kamen
En har fuortfierden fan my,
En har opburgen, yn ien fan de grêven
Yn dit keninkryk de see foarby.

De ingels, lang sa botte bliid net yn ’e himel,
Misgunden har ús leafhawwerij;
Krekt dat wie de reden (sa’t eltsenien wit,
Yn dit keninkryk de see foarby),
Dat dy wyn opstuts út ’e wolke, ferklomjend
En ferdomjend myn Annemarij.

Mar ús leafde dy wie folle sterker as de leafde
Fan dyjinge dy’t âlder wiene as wy –
Fan guon folle wizer as wy –
En net de ingels yn ’e himel hjirboppe
Noch de djipseedivelderij
Kinne ea myn siel skiede fan de siel
Fan myn himmelske Annemarij: –

De moanneskyn bringt my wer in amerij de wjerskyn
Fan myn himmelske Annemarij;
En ûnder de sterreweagen sjoch ik almeast de golle eagen
Fan myn himmelske Annemarij;
En sa, alle nachtgetiden, lis ik my del besiden
Myn leafste, myn breid, om ús leafde te beliden
Yn har grêfkelder de see foarby –
Yn har tombe ticht de see foarby.

********************************************

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden lived whom you may know
By the name of Annabel Lee; –
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

She was a child and I was a child,
In this kingdom by the sea,
But we loved with a love that was more than love –
I and my Annabel Lee –
With a love that the wingéd seraphs of Heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud by night
Chilling my Annabel Lee;
So that her high-born kinsmen came
And bore her away from me,
To shut her up, in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in Heaven,
Went envying her and me;
Yes! that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud, chilling
And killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we –
Of many far wiser than we –
And neither the angels in Heaven above
Nor the demons down under the sea
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee: –

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I see the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling, my darling, my life and my bride
In her sepulchre there by the sea –
In her tomb by the side of the sea.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *